Een stukje met de ander mee gaan als op iemands levenspad kanker aan de orde is. Dat is wat we bij IntermeZZo nastreven. Soms nemen we ‘mee gaan’ letterlijk, als de gast daarmee geholpen is. Bijvoorbeeld als begeleiding bij een bezoek aan de medisch specialist of voor een onderzoek in de Isala. Hoe fijn is het dan dat het nazorgcentrum en het ziekenhuis op steenworp afstand van elkaar liggen…

Zo komt een alleenstaande dame al een poosje als gast bij IntermeZZo. Kanker maakt al een tijd deel uit van haar leven. Behandelingen en een operatie zijn achter de rug, maar van totale genezing is (nog) geen sprake. Het is zoeken naar de juiste medicatie, die past bij wat haar lichaam kan verduren. Tijdens één van haar inloopbezoeken, werd mevrouw onwel. Ze verloor acuut haar spraak terwijl ze bij ons was. Dat vroeg om onmiddellijk onderzoek in de Isala. Natuurlijk lieten we mevrouw niet alleen. De manager van IntermeZZo, Corine den Hollander, is voormalig oncologie verpleegkundige en deed was nodig was: ze begeleidde mevrouw á la minute. Na onderzoek en aanpassing van haar medicijnen, knapte mevrouw genoeg op, om einde van de dag het ziekenhuis te verlaten. IntermeZZo heeft begeleiding verzorgd tot ze veilig thuis was, met een vertrouwde vriendin.

Mantelzorger
Deze begeleiding is niet het dagelijks werk van IntermeZZo. We zijn als vrijwilligers, veilige, vertrouwde vreemden. We kunnen de gast in de beslotenheid van IntermeZZo betrokkenheid en een luisterend oor bieden. Maar óók dat we, anders dan naasten familie en vrienden, voldoende afstand kunnen bewaren. Soms wordt de afstand, vanwege omstandigheden, tijdelijk wat kleiner.
Dat gebeurde ook toen dezelfde dame vertelde hoe ze opzag tegen een naderende MRI-scan. Een onderzoek dat plaats zou vinden op een moment dat ze alleen zou moeten gaan. Mevrouw vertelde ook dat ze het soms moeilijk vindt om vaker een beroep te moeten doen op vrienden. We horen wel van meer gasten dat zij, zo lang het niet nodig is, geen te intensief beroep willen doen op anderen. Naasten niet tot mantelzorger maken als dat (nog) niet nodig is. Heel begrijpelijk, zeker wanneer er nog onderzoeken en behandelingen in het verschiet liggen. En mogelijk een lange ziekteperiode.

Dankbaarheid
Corine den Hollander legde een verzoek bij de gastvrouwen neer of iemand als buddy met mevrouw mee wilde gaan. Ik kon en wilde en mocht mevrouw bij de MRI-scan begeleiden. Ik heb geprobeerd af te stemmen op de mate waarin zij begeleiding wenste. Gewoon maar meelopen, nou ja lopen, samen op het golfwagentje dat Isala inzet om lange afstanden te overbruggen. Want lopen kostte haar energie die ze niet heeft. En ja, ook het kleedhokje in en dat is best intiem.
En dan die vermaledijde scan-tunnel in. Op haar verzoek heb ik uiteindelijk haar been en hand vastgehouden tijdens het eindeloze en harde getik van het scan-apparaat. Een half uur roerloos stil liggen voor haar in die krappe tunnel, een half uur stil zitten op een stoel voor mij. Gevoel voor tijd verdampt, gelegenheid tot reflectie dient zich aan.
Waar denk je over als je aan de voeten van een gast zit die nog een pittige weg te gaan heeft? Vooral dankbaarheid kwam in me op. Dankbaar voor het vertrouwen van deze dame, van alle gasten die bij ons komen. Dankbaarheid voor het vertrouwen van IntermeZZo en mijn mede-gastvrouwen, voor het werk dat professionals vrijwillig doen bij IntermeZZo. Dankbaar ook voor mijn eigen gezondheid, mijn naasten en vrienden…

Verbondenheid
Er ontstond een bijzonder soort van verbondenheid tussen ons, als twee relatief vreemden. We luisterden samen naar Zuid-Amerikaanse muziek van de cd-die mevrouw had aangereikt. En we schrokken tegelijkertijd met een schok van een bijzonder hard geluid dat plotseling uit de scan kwam. Dat geluid ging oordoppen en koptelefoon ver voorbij!
Na een half uur was het onderzoek klaar en werd het drie dagen wachten op de uitslag.
Achteraf, toen we samen een kopje koffie met wat lekkers gebruikten in het Isala-restaurant, kwamen we aan de praat. De gevoelde verbondenheid, bleek gevoed doordat we beiden ‘reiki’ inzetten. Door de aanraking van onze handen maakten we een gesloten circuit of cirkel waarbij we bewust energie stuurden naar de ander. Dat wisten we niet van elkaar. Wie wil mag het zweverig noemen, maar we hebben het wel zo ervaren…
Mevrouw appte drie dagen later dat de uitslag van de MRI-scan bemoedigend was. Ik ben erg blij voor haar. Deze ervaring heeft me meer inzicht gegeven in wat mensen met kanker soms moeten doorstaan. Inzicht en nog meer respect dan ik al had.

IntermeZZo sluit met voorlichting, activiteiten en begeleiding zo goed mogelijk aan bij de behoefte van de gast, levert maatwerk als het kan. Is de begeleiding van deze gast maatwerk of is IntermeZZo een soort buddy? Maar maatwerk klinkt zo strak en buddy te soft. Misschien is het maatjeswerk?

Marlies Mestrom