In de rol van gastvrouw of cursusleider probeer je te helpen om wat boven komt bij de gasten richting te geven. Te luisteren en een gesprek in goede banen te leiden. Soms hoeft dat helemaal niet. Dan is er een setting waarbinnen gasten zich onderling zó veilig en verbonden voelen dat ze het zelf doen. Er ontstaat dan een groepsdynamiek waarbij de gasten elkaar steunen en helpen. Het gebeurt spontaan, bijvoorbeeld tijdens de 7-bronnen-cursus of aan het fornuis bij een kookworkshop…

IntermeZZo organiseert voor gasten de cursus ‘De 7 bronnen van levensvreugde’. Daarin onderzoeken mensen bij wie kanker aan de orde is, welke bronnen van levensvreugde er zijn. Ondanks de ziekte. De cursusleiders reiken volgens een vaste structuur inhoud aan, mensen gaan zelf en samen aan de slag om erover te denken, te praten, te schrijven, te experimenteren. Dan komt er van alles boven. Bronnen van vreugde, maar natuurlijk ook verlies en verdriet. Vragen als: ‘Hoe krijg ik weer regie op mijn leven? Hoe boor ik de bronnen aan in mezelf, bij anderen?’
De cursusleiders nemen waar dat deelnemers elkaar vragen stellen, stimuleren, voorbeelden geven, ideeën aanreiken. Als geen ander begrijpen zij uit eigen ervaring wat het betekent om met kanker te moeten dealen. Ongeacht de aard of fase van de ziekte. Ongeacht leeftijd of gezinssituatie, zij maken contact op het gebied waar het écht om gaat, over wat er écht toe doet.

Samen koken en meer
IntermeZZo verzorgt ook bijeenkomsten voor nabestaanden van mensen met kanker. Kleine groepjes in een veilige setting. Hoewel de situatie bij iedereen anders was en is, vinden mensen veel herkenning bij elkaar.
Kortgeleden draaiden er twee kleinere groepen die op enig moment samengevoegd konden worden. Binnen elk groepje waren de deelnemers al vertrouwd met elkaar, kenden elkaars verhalen. Als voorbereiding op de samenvoeging werd er een kookworkshop gehouden voor alle deelnemers. Tijdens het roeren in potten en pannen, het snijden van verse ingrediënten, kwamen gesprekken vanzelf op gang.
Enkele mannen deelden hoe het is om met (jonge) kinderen achter te blijven. Hoe zorg je dan voor hen, maar óók: wat doe je om zelf overeind te blijven? Toen een bepaalde cursus ter sprake kwam, bood de vader van wat oudere kinderen aan om op te passen op de jonge kids van de andere vader. Zodat de jonge pa de cursus kon doen waar de oudere vader van had ervaren hoe heilzaam die kon zijn. Ook werden er tips uitgewisseld.

Hoe pittig en complex een rouwproces ook is, of het nu gaat om afscheid van je gezondheid of afscheid van je geliefde, mensen kunnen en willen er voor elkaar zijn.
Een cursusleider vertelde: “Je hoeft niets te doen, er is niets toe te voegen. Je ziet het, je hoort het en voelt dat het goed is. En je slikt een keer extra…”

Marlies Mestrom