Als trouwe lezer van de blogs of van de blogbrief is het u misschien opgevallen dat de schrijvers nauw betrokken zijn bij IntermeZZo. Hoe kan het ook anders. Een van de vaste schrijvers is voormalig gast - voormalig, hoe mooi is het om dat te kunnen zeggen - de andere twee zijn gastvrouwen. Wekelijks een dagdeel bij IntermeZZo aanwezig om gasten te ontvangen, van koffie of thee te voorzien en …. ja, en verder, niks eigenlijk. Natuurlijk, een belangstellende vraag stellen dat wel. Maar dan loopt het gesprek meestal vanzelf; zeker als er meerdere gasten zijn. Feest van herkenning noem ik dat. Dinsdag 30 mei was dat feest er ook. Nee, niet bij IntermeZZo dit keer. Het was bij Stadscafé Blij aan de Grote Markt in Zwolle.

Daar vond de jaarlijkse bijeenkomst plaats met onze sponsoren. Dit keer geen ontbijt maar een borrel rond vijf uur. Naast vrijwilligers, het bestuur en onze onvolprezen en gedreven manager Corine den Hollander zijn de sponsoren de drijvende kracht onder het bestaan van het nazorgcentrum. Prachtig om te zien hoe in Blij alle partijen zich door elkaar mengden. Rijkelijk voorzien van een drankje en overheerlijke hapjes waarvoor, inderdaad ook weer een aantal sponsoren, zich garant stelden. Gastvrouwen die enerzijds nieuwsgierig zijn wat sponsoren beweegt om zich financieel of met hun professie veelal jarenlang in te zetten voor IntermeZZo. Anderzijds ook om waardering uit te spreken voor de geleverde diensten of financiën. Sponsoren en professionals die de gastvrouwen bevragen of het niet moeilijk is om steeds ‘de narigheid’ van mensen aan te horen die heel ziek zijn. Het antwoord daarop is veelal helder en eenduidig. Niets is mooier dan er te zijn voor mensen in een moeilijke fase van hun leven. Wat een vertrouwen ontvang je van hen. Zij vertellen jou, in feite een vreemde, hun moeiten en zorgen. Ook raken we als gastvrouwen vaak onder de indruk van de power waarmee mensen hun ziekteproces te lijf gaan.
Vrijwilligers en sponsoren herkennen elkaar in hun betrokkenheid op mensen met kanker.

Groei
Tijdens de sponsorborrel werd ook een formeel woordje gesproken. Onze sponsoren moeten wel op de hoogte blijven van wat IntermeZZo doet met de verstrekte gelden. Dus vertelt Corine waar we staan: best practise in Nederland als het gaat om samenwerking met het ziekenhuis. Onlangs is ze daarover samen met Rob Dillmann, voorzitter van de Raad van Bestuur van Isala door radio NPO 1 geïnterviewd. Andere inloophuizen weten ons inmiddels te vinden voor advies of ter stimulering. Soms doorverwezen door IPSO (overkoepelend orgaan van Inloophuizen en Psycho-oncologische centra).
Waar gaan we naar toe? Ook dat is interessant. Kwalitatief maken we groei door. Naast de trainingen die gastvrouwen regelmatig ontvangen komt per 1 juni Marlies Mestrom in dienst voor twee dagen per week. Deskundig op het gebied van communicatie. Tevens wordt daardoor het afbreukrisico verkleind van de kwetsbare eenpersoonsbemensing van IntermeZZo. Kwantitatieve groei valt ook te melden. 4000 duizend bezoekers per jaar met soms drie activiteiten tegelijkertijd kunnen we nauwelijks meer herbergen. Mogelijkheden naar een ruimere locatie worden verkend.

Bas van de Goor
Het gezellige geroesemoes valt stil als Bas van de Goor het woord krijgt. De ex-prof volleyballer heeft in oktober 2016 te horen gekregen dat hij lymfeklierkanker heeft. Zes weken na de chemobehandelingen staat hij voor ons. Een scan heeft uitgewezen dat op dit moment alle verkeerde cellen zijn verdwenen. Over de acht chemobehandelingen die hij moest ondergaan zegt Bas dat hij na de 1ste behandeling al het idee had dat het goed zou komen. Dat vertrouwen maakte volgens hem een cruciaal verschil bij de volgende behandelingen. Ondanks dat hij lichamelijk alles moest inleveren raakte hij die gedachte niet kwijt.
Hoe vertel ik het mijn kinderen? Een heel belangrijk punt dat na de diagnose en het vaststellen van een behandelplan wel aan de orde moet komen. Bas zou in elk geval zijn haar verliezen. Niet hijzelf of de kapper werd daarin leidend. Ze maakten er als gezin een gezamenlijk project van. ‘Mijn hoofd werd een kunstwerk’ aldus Bas.
Inmiddels zit hij in de herstelfase. Anders dan in de topsport stelt hij nu geen doelen. De 6 á 8 maanden die de artsen noemen als herstelperiode zijn naar zijn idee slechts cijfers. Ook nu heeft hij vertrouwen dat het goed komt. Niet wekelijks merkt hij vooruitgang. Hij denkt eerder in maanden. Samen met zijn familie koerst hij op verder herstel aan.

Sponsoren en vrijwilligers blijven nodig
Bas vraagt de sponsoren en vrijwilligers zich te blijven inzetten voor het mooie werk van IntermeZZo, gevolgd door een niet onaardig bedoelt ‘ik hoop jullie niet te zien’. Niemand neemt hem dat kwalijk. Want een luid en langdurig applaus volgt.
Ook Corine doet een beroep op de aanwezigen om ambassadeurs te blijven. ‘We blijven jullie nodig hebben om onze ambities te realiseren’. En dat vindt niemand kennelijk erg want ook zij krijgt een groot applaus. Nodig zijn, iets kunnen betekenen voor een ander, daar word je blij van. Dat herkent toch iedereen?

Wilt u meer weten over de ontwikkelingen bij IntermeZZo? Kom dan eens binnenlopen aan de Dr Spanjaardweg 29. Het IntermeZZo Magazine 2017 ligt voor u klaar.

Fini Berends