In de zomermaanden gaat het bij IntermeZZo vaak over vakantie. Verhalen komen op tafel in de huiskamer: van onze gasten die er even uit willen en rekening moeten houden met behandelingen. Of van gasten die vertellen hoe ze een gevoel van vrijheid hebben ervaren tijdens de vakantie. Ook blogger, Jan Pot, reflecteert op het thema vakantie op weer een heel andere manier. ..

Direct na de tweede wereldoorlog, ik was toen nog geen vijf jaar, hoorde ik hardop zeggen wat tijdens die vijf verschrikkelijke jaren alleen gefluisterd werd: Duitsers deugden niet en dat zou ook altijd zo blijven. Op school herhaalden wij kinderen wat wij thuis hoorden en de nonnen, die onze kleuterleidsters en later onderwijzeressen waren, probeerden wat tegengas te geven door ons te vertellen dat er ook goede Duitsers waren.
Thuis werd dat met name door mijn vader weggehoond. Toch was hij geen domme man maar hij had in die vijf jaar dermate geleden dat ik zijn uitspraak “Goede Duitsers zijn dooie Duitsers” alleszins kon billijken.
Begin vijftiger jaren kwamen de eerste voorzichtige uitwisselingsprogramma’s op sportgebied en ik weet nog goed dat een Duits elftal, dat in ons stadje kwam voetballen tegen de plaatselijke favoriet, door het merendeel van de bevolking werd weg gescholden en uitgefloten. In die sfeer groeiden wij dus op. Toen de eerste Nederlanders op (fiets)vakantie naar Duitsland gingen was er verontwaardiging. Mijn vader vertelde dat hij al in de oorlog had gezworen nooit naar dat verschrikkelijke land te gaan of daar te verblijven.
Hij was consequent. Toen hij op 72-jarige leeftijd overleed was hij nooit in Duitsland geweest.
In 1962 trouwde ik en in een van de schaarse momenten dat we elkaar nog zagen (we woonden niet in dezelfde stad) vertelde ik hem van mijn huwelijksplannen en dat we op huwelijksreis naar Sauerland in Duitsland zouden gaan. Hij reageerde alleen maar door mij aan te kijken. Zei niets maar zijn blik sprak boekdelen. We gingen met enige schroom naar Duitsland. Mijn vrouw was eigenlijk in dezelfde sfeer opgegroeid en wij waren natuurlijk vreselijk bevooroordeeld. Toch hadden we mooie dagen. Het grote vergeven en vergeten kwam toen nog niet. Dat kwam bij mij later toen ik als verbindingsonderofficier bij de Landmacht vaak in Duitsland op oefening moest en regelmatig met Duitse collega’s te maken had. Voor de insiders, dat was op de Lüneburger Heide. Een prachtig natuurgebied,
grofweg gelegen tussen Hamburg, Hannover, Bremen en Lüneburg. Daar leerde ik het vergeten en vergeven en ervoer zelf dat sommige Duitsers toch wel erg aardige mensen waren. Toen ik in de zeventiger jaren ook nog voor een grote Duitse onderneming ging werken was ik helemaal om. Duitsers waren hartelijke mensen die ook geleden hadden onder de oorlog en Hitler en zijn methoden verafschuwden. Ik vond het wel beter om die paar keer per jaar dat ik mijn vader toen nog zag niet over mijn ommezwaai en mijn werkgever te spreken.

In 1995 was er een TV documentaire op de ARD waar een uur lang de loftrompet werd gestoken over de Lüneburger Heide. De voor mij bekende plaatsen werden besproken en natuurlijk was er ook een prachtige natuurfilm van gemaakt. Om eerlijk te zijn herkende ik niets van Celle, Delmenhorst, Bispingen en Höhne. Wel kreeg ik het verlangen om er weer eens naar terug te gaan en te genieten van de mooie natuur. Ik vertelde mijn vrouw hoe dat alles voelde en na wat zij allemaal in die TV uitzending gezien had begreep ze het volkomen. “Wanneer gaan we?” vroeg ze. Sinds dat jaar zijn we steeds weer teruggegaan. Een auto hoteltocht, een fietstocht van drie weken of zomaar een weekje in een hotelletje. Sinds enkele jaren hebben we een vaste stek in de vorm van een klein familiehotel in een vroegere boerderij. Prachtig omgebouwd met mooie kamers, een ruim restaurant en een gezellige bar en alles tegen een redelijke prijs. De zaak wordt gerund door een echtpaar en hun dochter. Vader is een prima kok, Moeder bedient en dochterlief doet de receptie en administratie. Als u dit leest zijn we daar nog steeds en tot nu toe hebben we ons best vermaakt. Gisteren bijvoorbeeld hebben we gefietst door de mooie bossen, op een bankje gezeten op de grens van bos en heide en een leuk gesprek gevoerd met een Duits echtpaar dat ook zo graag op dat bankje wilde zitten. Ja, aardige mensen die Duitsers en een prima vakantieland dat Duitsland.
Mocht u nog plannen hebben dan wens ik u een hele fijne vakantie.


Jan Pot