Los komen van het dagelijkse leven, tijd hebben om na te denken, te reflecteren, te voelen. Ont-haasten en ont-moeten. Gewoon te zijn in het moment. Dat was mijn verlangen, mijn reden om een pelgrimstocht te maken. In de momenten van zijn, vonden prachtige ont-moetingen plaats. Enkele, die raken aan IntermeZZo, wil ik met u delen.

Eerst wat duiding: de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella heet de Sint Jacobsweg of camino (Portugees en Spaans voor ‘de weg of het pad’). De weg kun je lopen vanuit vele vertrekpunten in Europa. Ik liep in juni de camino van Porto in Portugal naar Santiago de Compostella in Spanje. Ongeveer 250 kilometer in 15 dagen. De camino voerde langs drukke wegen en dwars door de natuur, over platteland en heuvels, door steden en verstilde dorpjes. Ik koos ervoor de reis alleen te maken om open te staan voor al wat op mijn pad zou komen. De spirituele beleving laat ik hier buiten beschouwing, enkele ontmoetingen met mensen beschrijf ik.

Zoektocht van Loïs
Op zoek naar een restaurantje om ’s avonds warm te eten, hoorde ik muziek achter een raam. Klanken uit een Zarzuela, de Barbier van Madrid, de Spaanse operette waar ik zelf ooit in zong. Die muziekkeuze leek te getuigen van goede smaak, daar wilde ik eten! Er waren nog geen gasten en de ober gebaarde dat ik op het terras kon plaatsnemen, met uitzicht op de kathedraal van Tui. Een tengere blonde vrouw kwam aarzelend richting restaurant, duidelijk luisterend naar de muziek. Ik nodigde haar uit aan mijn tafel plaats te nemen. Zo doen pelgrims dat. ‘Ik werd aangetrokken door de mooie muziek’, zei ze. ’Deze Zarzuela hoor je bijna nooit’. Ah, een kenner, dacht ik en dat bleek. Loïs (50) is, net als mijn echtgenoot, musicus. Maar dan in Canada. Vaak vragen pelgrims elkaar wat hun motivatie is om de camino te lopen. Loïs bleek te fietsen, althans zo veel mogelijk. Soms is de weg alleen begaanbaar voor wandelaars en in dat geval fietst Loïs een blokje om. En haar reden was: bezinning. Haar partner heeft voor de 5e maal botkanker. Hij blijft werken, zo veel mogelijk de pijn verbijten, verdriet en angst negeren. In zichzelf gekeerd, niet écht in contact met zijn geliefde en kinderen.
Loïs bezint zich tijdens de camino hoe ze daarmee wil en kan omgaan. Ze weet het allemaal even niet meer. Ik vertel over IntermeZZo, het luisterend oor van de gastvrouwen, hoe goed het mensen doet om tijdens uitjes, massage of yoga éven niet patiënt te zijn; ik vertel over de informatieve voorlichtingen. Dat alles ook bestemd is voor de partners. Dit uitleggen valt nog niet mee in het Engels, maar de boodschap komt over: Loïs luistert ademloos. Langzaam zie ik tranen in haar ogen opwellen. ‘Hadden we dit ook maar in Canada’, zegt ze. ‘Deze steun is precies wat wij nodig hebben. De medische behandelingen zijn goed, maar we weten allebei niet hoe we met de alsmaar terugkerende kanker om moeten gaan. Het leven verandert onder onze handen en we zijn de regie daarop kwijt. Ik ben bang dat we elkaar zo ook kwijtraken.’
Het wordt een lange avond. We delen een fles wijn en wisselen contactgegevens uit. Dan gaan we ieder onze weg. Afgelopen week kreeg ik een berichtje dat Loïs veilig thuis is en dat ze de dialoog is aangegaan met haar man. En dat ze samen hulp hebben gezocht. Het verhaal over IntermeZZo had het zetje gegeven dat ze nodig hadden. Ik ben zó blij voor hen.

Vragen van Marieke
Tijdens een rustpauze langs het pad komt er een jonge vrouw naar me toe en zoekt contact. Het Nederlandse meisje, laat ik haar Marieke noemen, en ik lopen de rest van de dag samen. Marieke heeft behoefte om met iemand te praten. Ze zoekt iemand die haar verhaal kan verdragen, zegt ze, en ze voelt dat ze bij mij moet zijn, zegt ze… Precies een jaar geleden is haar broer (31) overleden aan de gevolgen van een hersentumor. Ze worstelt met allerlei vragen. Al wandelend gaat praten soepeltjes, je hoeft elkaar niet steeds aan te kijken, soms dwingt de prachtige natuur ons stil te zijn. Of is het aansteken van een kaars in een kapelletje precies het gebaar dat past. Marieke vertelt de geschiedenis van haar familie, het ziekteproces van haar grote broer en haar rol daarin. Het speelt zich af in mijn geboortestreek. Ik heb er beelden bij en ken het hospice waar haar broer zijn laatste weken een goede tijd had.
Marieke loopt met vragen die mij vreemd zijn: kiest een kankersoort een persoon of krijgt een persoon de kanker die bij hem past? En waarom kreeg broerlief precies een hersentumor? Op de een of andere manier leek die bij hem te passen, zo leek het … hij kon er mee dealen. We filosoferen er op los en er komen meer vragen dan antwoorden. Op het moment dat we elk ons weegs moeten gaan, zet Marieke haar app-gegeven in mijn telefoon: CaminoMarieke. In Santiago nemen we contact met elkaar op omdat we ieder tegen wat praktische problemen aanlopen. Als vanzelfsprekend helpen we elkaar. Zo doen pelgrims dat.

Solidariteit van vriendinnen
Meerdere keren zag ik ze op de camino: twee vrouwen met identieke hoofdoekjes. Bij de een piepten er lokken onderuit, bij de ander niets. Op enig moment belandden we aan een zelfde tafel op een plein en kwamen we in gesprek. De kleurrijke hoofddoeken hadden een speciale betekenis. De vriendinnen liepen de camino na de laatste behandeling van borstkanker bij de één. Uit solidariteit droeg de ander dezelfde hoofdbescherming tegen de zon. Uit dankbaarheid dat het tot zó ver goed was gegaan, liepen ze de camino. De ene dag een paar honderd meter, de andere dag een paar kilometer, net wat haalbaar en prettig was. Zo doen vriendinnen dat. En ze genoten samen. Stralend.

Ont-moeten
Ik ging op reis zonder opdracht, zonder iets te moeten. Ik ‘moest’ ook niets met of voor IntermeZZo, hoefde niets met mijn ervaringen bij ons nazorgcentrum, ik zocht geen mensen op om hier over te praten. En toch kwamen de verhalen van mensen bij wie kanker in hun leven speelt, zo maar op mijn pad. Het werden indrukwekkende ontmoetingen en dierbare herinneringen.

Marlies Mestrom

Aanmelden voor de blogbrief

Hoe kunt u ons bereiken?

038 - 424 60 88